Kiedyś szczęście oznaczało dla mnie zupełnie coś innego (więcej tutaj) niż dzisiaj.

Czy można więc być szczęśliwym, wiedząc, że choroba psychiczna może jeszcze kiedyś wrócić?

Po 20 latach chorowania mogę odpowiedzieć na to pytanie, że tak. Najpierw o remisji czyli normalnym życiu, bez większych objawów choroby:

Cieszę się, że jestem aktywny – pracuję (jestem z tego bardzo zadowolony, chociaż to prosta, fizyczna praca), mam hobby (jazda konna), mam urlopy (które w większości wykorzystuję na marsze z plecakiem – na pielgrzymki czy w góry), mam dobre kontakty z rodziną. Kiedyś było znacznie gorzej.

Mam wiarę w Boga, która jest dla mnie najważniejsza – mam siłę do modlitwy, uczestniczę w Eucharystiach, korzystam z sakramentu pokuty (spowiedź) i regularnie przyjmuję Komunię Świętą. Wierzę, że trudności życia codziennego służą mojemu zbawieniu.

Przyzwyczaiłem się do samotności – większość osób oprócz rodziny nie chce ze mną kontaktów. Tak, można się przyzwyczaić – mam za to Boga który jest zawsze obok mnie.

Mogę sobie pozwolić na leniuchowanie 1 -2 razy w tygodniu (sobota/niedziela).

Kontroluję swoją wagę, mimo nie do końca zdrowych nawyków żywieniowych.

Mam swoje mieszkanie, malutkie ale własne.

Coraz więcej się uśmiecham 🙂

I trochę o trudnych doświadczeniach choroby – o nawrotach:

Nawet w najtrudniejszych momentach mojego życia – nawrotach choroby i hospitalizacji – znalazły się osoby które mi pomogły – rodzina, personel szpitala, psychiatrzy, psychologowie, terapeuci zajęciowi. I oczywiście modlitwa – szczególnie różańcowa – czas spędzany w szpitalu byłby dużo trudniejszy bez niej.

Czy więc można mieć dobre życie z chorobą psychiczną? Uważam, że tak. Nie dlatego, że choroba przestała mieć znaczenie. Dlatego, że można się nauczyć z nią żyć dzięki Bogu i ludziom.

A jak to wygląda u Ciebie?